สี่เดือนหายไปวาบ งานเยอะแบบคิดว่าตาย แต่ยังรอดอยู่ ปีที่แล้วตอนกลับบ้านไปเจอน้องแหวนที่สนามบิน บอกว่าช่วงโกลเด้นวีคจะไปนิวยอร์คไปมั้ยพี่ เออ ไม่เคยไป ลองดูก็ดีนะ ตัดภาพมาอีกที กำลังส่งเมล์งานที่สนามบิน ก่อนนั้นก็ไม่ได้นอน เพราะออกเช้ามาก กะว่าไปนอนบนเครื่องแน่ๆ จริงๆมีเรื่องวุ่นวายตั้งแต่ตอนขอวีซ่า แต่เล่าฮาๆไวๆก็คือตอนกรอกข้อมูลนี่เครียด เพราะจองอะไรไปหมดเเล้วถ้าอดไปนี่เสียหลายตังอยู่ แถมข้อมูลที่เคยไปตั้งแต่เด็กๆก็ลืมหมดต้องถามพ่อให้ไปขุดวีซ่าเก่าๆมาว่าสิบกว่าปีก่อนไปมากี่วัน ต้องกรอกว่าตอนนี้มีแผนจะก่อการร้ายหรือเกี่ยวข้องกับการฟอกเงินค้ามนุษย์ในอเมริกาไหม ครับ  พอผ่านเข้าไปสัมภาษณ์เขาถามว่าจะไปทำไม บอกว่าไปNew Museum MOMA guggenheim whitney museumครับ เอาไปเลยสิบปี จบ ง่ายจัง

เอาล่ะเอาเป็นว่าข้ามฟากโลกมานิวยอร์คในเวลาเช้า ไปถึงกำลังจะต่อรถไฟเข้าเมืองก็เจอกับป้าญี่ปุ่นคนนึงกำลังจะหาทางซื้อตั๋ว เลยช่วยแก คุยไปคุยมาทางเดียวกันเลยนั่งเข้าเมืองมาด้วยกัน เป็นการเริ่มต้นแบบไม่ได้ดูอะไรเท่าไหร่ แกชวนคุย แถมเดินลิ่ว จำไว้ว่าถ้าอยากดื่มด่ำกับบรรยากาศ first time  อย่าไปช่วยใคร (อ้าว) แต่ก็ประทับใจดีที่แกแก่ขนาดนี้ยังออกมาเดินทางคนเดียว แถมนี่มาครั้งแรกด้วย สมเป็นคนญี่ปุ่น

ด้านหลังยูนและคุณป้า เดินลิ่วจริงๆ

ถึงบ้านอย่างง่ายดายไม่ค่อยหลง ใช้บริการAirbnb เป็นบ้านในBrooklynถนนCornelia ไม่ไกลมาก
ตกคนนึงคืนละสี่พันเยน ได้เท่านี้ก็เอาแล้ว สบายดีทุกอย่าง มีหมาตัวนึงแมวตัวนึงให้เล่น
เจ้าของบ้านคนนึงเป็นอาจารย์สาว อีกคนไม่รู้ทำอะไรส่วนใหญ่จะเห็นนั่งเล่นเกมxboxอยู่เงียบๆเหมือนหนังอเมริกัน
เขาก็ยกห้องนำ้ห้องนอนให้เราห้องนึง ไม่มีอะไรจะบ่น นอกจากคาดผิดไปอย่างนึงคือหมามันไฮเปอร์ไปนิด
แล้วก็ขนกับกลิ่นมันน่ารำคาญไปหน่อย เวลาไปนั่งดูหนังที่โซฟานี่ติดมาเพียบ แต่เขาก็บอกแต่แรกแล้ว
จำไว้ว่าคราวหน้าถ้าแมวยังพอไหว หมานี่เลี่ยงดีกว่า

ตึกบ้านที่พัก อยู่ชั้น1

มาถึงทักทายเจ้าของเสร็จวันแรกสิ่งที่เราทำก่อนคือ สลบไปห้าชั่วโมง
รู้สึกตัวอีกทีคือต้องออกไปหาอะไรกินเเล้ว มืดแล้วพอดี เลยมุ่งหน้าไปตรงนั้นแหละ times square นิวยอร์ค

เป็นช่วงโปรโมทMADMAXอยู่พอดี ขึ้นบันไดเลื่อนสถานีมาเจอขนาดของบิลบอร์ดที่นี่เข้าไป ยอม
มันใหญ่คุกคามไปหมดทุกด้าน ขนาดว่าจะถ่ายวิวโหลๆนั้นก็ไม่รู้จะหันไปด้านไหนดี สะใจการเปิดโลกฝรั่ง
อยู่แต่เเถวเอเชียนี่หลายปี เสกลมันต่างกันจริงๆ

เดินวนๆว่ามีอะไรโชว์ เจออันที่น่าดูหลายอัน แต่ก็ไม่ได้คิดจะซื้อตั๋ว
อยากเดินเล่นก่อน เดินไปเดินมา หนาวกว่าที่คิดมาก กลับบ้านเถอะ
จบวันแรก

เห็นคนต่อคิวดูอันนี้เยอะมาก น้องCarey Mulligan กับลุง Bill Nighyเล่น เห็นว่าฉายจำกัดเวลา อด

ป้ายในตำนานของจริง มาดูตอนนี้ โหว มันเป๊ะเนอะ