issay kitagawa แห่งบริษัท Graph เป็นกราฟฟิคดีไซเนอร์ที่เราติดตามความเคลื่อนไหวไปแบบไม่ตั้งใจ
รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นแฟนประจำผลงานเขาไปแล้ว เคยกระทั่งไปนั่งฟังบรรยาย
ตอนฟังเขาเล่าก็เออ ตั้งใจทำงาน คราฟแบบสุดๆ เข้าใจประวัติศาสตร์การออกแบบ
รักตัวหนังสือเพราะที่บ้านเป็นโรงพิมพ์ แต่ว่าทำไมแม่งทำงานออกมาเรียกว่ายิ่งกว่าฉีกตำรา
พวกที่ชอบพูดว่าทำงานแบบไม่มีตัวตนของนักออกแบบหรืออะไรทำนองนั้นมาเจองานเฮียนี่เด็กๆ
เพราะมันไม่ทิ้งอะไรไว้ซักอย่าง พูดให้เข้าใจง่ายๆคืองานแม่งน่าเกลียดเหี้ยๆ

นึกถึงเมื่อสามสี่ปีที่แล้ว ที่มีคนพูดถึงการตั้งใจทำงานให้น่าเกลียดอยู่เหมือนกัน
http://www.creativereview.co.uk/cr-blog/2007/august/the-new-ugly
เอาฟอนต์มายืดหรืออะไรทำนองนั้นที่นักออกแบบสติปัญญาดีๆด่าแน่ๆ หรือส่งไปอาจารย์ไม่ตรวจแน่ๆ
โอเคอาจจะมีคนตั้งใจกล้าทำเพราะcontentของมันเหมาะที่จะทำเหี้ยๆ แต่ที่เราเห็นนี่มันไม่เกี่ยวไม่สนใจอะไรเลยนี่หว่า

ล่าสุดเห็นโปสเตอร์นิทรรศการศิลปะ Odilon Redon ที่จะจัดที่Mitsubishi Ichigokan Museum ย่านไฮโซที่สุดย่านหนึ่งในโตเกียว
กลุ่มเป้าหมายโครตไฮเอนด์ แต่มันทำออกมาแบบนี้

โอเค มีดีเทล ซึ่ง ไม่ช่วยฮะ


มีเวบนิทรรศการที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก
http://www.mimt.jp/redon2012/

เขาเขียนหนังสือไว้หลายเล่มได้รางวัลแทบทุกปี ซึ่งก็เป็นงานเหี้ยๆแบบนี้แหละแทรกอยู่ในนั้น
เวลาไปดูก็จะรู้สึกสะใจแปลกๆว่า พวกมึงออกแบบกันนักใช่ไหมเอานี่ไปกิน
หนึ่งในนั้นน่าสนใจชื่อหนังสือว่า “branding is guts”
เชื่อแล้วว่าพี่กล้ามากจริงๆ เลยยิ่งรู้สึกว่าที่นี่ดีจังเลยน้า ยอมให้มีคนทำอะไรแบบนี้ออกมาได้

จริงๆงานสวยๆเขาก็เยอะมากนะ เพราะมีโรงพิมพ์ขั้นเทพอยู่ในกำมือด้วย
http://www1.moshi-moshi.jp/

ปกติงานสวยและเข้าใจง่ายจะขายได้ดี
นักออกแบบชอบมีปัญหาว่างานสวย(โอเคอาจจะคิดไปเอง)แต่ไม่เข้าใจขายไม่ได้
นี่เข้าใจยากด้วยไม่สวยด้วย มันทำได้ไง