ย้ายมาอยู่เมจิโร คราวนี้เดินทางสะดวกสบาย
เลาะเลี้ยวเข้ามาในย่านคนอยู่อาศัย เงียบมากๆ
มีน้องเเมวมาต้อนรับสองตัวตอนขนของ

ลุงที่มาจากบริษัทขนของพูดได้สี่ภาษา เคยทำงานที่ซิวเนชั่นแนลมายี่สิบปี เคยไปเมืองไทยมาประมาณสามร้อยครั้ง ชอบกินทุเรียนและข้าวมันไก่ นั่งคุยกันมาตลอดทาง แต่ที่เหวอสุดคือแกสามารถยกกระเป่าหนังสือและลังหนักๆที่ต้องยกสองคนขึ้นหลังเดินขึ้นชั้นสองได้คนเดียว อยากช่วยหรอกนะ แต่ต้องยกสองคน แกบอกยกคนเดียวง่ายกว่า ยกได้ไงวะ ตอนนี้ยังรื้อออกมาไม่ได้ ห้องคอมแพคมาก ยังต้องย้ายของไปมาเล็กๆอีกสองสามรอบ พอหมดแล้วก็เข้าช่วงจัดงานธีสิสต่อทันที

ส่งของเป็นขยะเผาได้ล้วนๆกลับเมืองไทยไปสามลัง เก้าสิบโล สามหมื่นเยน คุ้มไหมนี่