You are currently browsing the monthly archive for มีนาคม 2010.

เมื่อวานไปเดินเล่นแถวๆmeguro แต่เปลี่ยนใจเพราะหนาวจัดเลยว่าจะไปหาอะไรกินที่นากาเมกุโระใกล้ๆ ปรากฏว่าซากุระมาเเล้วซะอีก ถึงจะยังไม่พีค เพราะเทศกาลกำหนดไว้อาทิตย์หน้า แต่คนก็ตั้งแผงกันแล้ว เดินกินโน่นนี่ไปตลอดทาง ไม่ต้องเข้าร้านก็อิ่ม อาทิตย์หน้าจะไปที่ไหนยังไม่รู้เลย

วันนี้ไปดูงานที่3331 art chiyoda ชื่อแปลกๆมาจากจังหวะการปรบมือ3-3-3-1
เป็นโรงเรียนเก่าสี่ห้าชั้นเอามาทำเป็นห้องเล็กๆแบ่งให้คนเข้ามาทำอะไรartๆตามสไตล์ สวยง่ายและท่าทางจะถูกดี เสียดายที่ไม่ได้เอากล้องไป วันหลังอากาศดีๆก็น่าไปอีก เดินเลยอากิฮาบาราไปนิดเดียว

ตอนเย็นไปฟังบรรยายคุณkitagawa isseyจากgraph บริษัทออกแบบที่เป็นโรงพิมพ์ไปในตัว ผลงานกล้าหาญที่เกิดจากการละทิ้งตัวเอง ล่าสุดงานroppongi art nightเขาบอกว่าถ้างานนั้นเท่เกินพวกคุณย่าคุณยายคงไม่ดูแน่ๆ ไอ้การทำอะไรง่ายๆเยอะๆนี่มันเป็นอารมณ์ของคนธรรมดาไม่ใช่เหรอ อย่างที่บ้านแม่เขาก็มีนาฬิกาตั้งอยู่ทุกมุม เวลาดูจะได้ไม่ต้องหันไปหันมา เหตุผลพิลึกแบบนี้แหละที่มันเป็นมนุษย์กว่า เลยทำแบบที่ใครดูก็คงว่านี่จ้างนักออกแบบเหรอวะนี่ แต่ผลที่ได้คือทำให้ชาวบ้านกลับสนใจงานนั้นขึ้นมา พี่แกใส่สุดจริงๆไปดูได้ คือถ้าไม่เห็นงานเก่าๆผมก็คงไม่สนใจเหมือนกัน แต่พี่คนนี้แกทำแล้วใส่การพิมพ์ดีๆลงไปมันเลยมีเสน่ห์อย่างประหลาด แล้วยิ่งทำยิ่งมือขึ้นอีกต่างหาก เดี๋ยวนี้เห็นคอมโพสประมาณนี้ก็รู้เเล้วว่าใครทำ

http://www.roppongiartnight.com/en/index.html

นอกจากนั้นยังมีงานพิมพ์อื่นๆที่ลูกค้าสั่ง เขาก็มาอธิบายให้รู้ว่าสุดท้ายไอ้ที่ว่าการพิมพ์ญี่ปุ่นมันเป๊ะๆเนี่ย ไม่ใช่อะไร คนทั้งนั้น เขาเอาแพนโทนมาให้ดูว่าที่ออกมาพอพิมพ์ลงไปบนกระดาษต่างกัน สีมันก็เปลี่ยน จะไม่ให้เปลี่ยนก็ต้องใช้คนตั้ง เครื่องแพงแค่ไหนก็ตั้งออโต้ไม่ได้ มีงานนึงลูกค้าให้ด้ายมาเส้นนึง กรุณาพิมพ์ตัวหนังสือสีเดียวกับด้ายนี้ เขาก็ต้องพิมพ์เทสแล้วตัดเป็นชิ้นเล็กๆออกมาให้มันเท่ากับด้ายนั้นแล้วค่อยเลือก พิมพ์จริงออกมาสุดท้ายคนจ้างก็เอาด้ายนั้นไปเย็บเป็นหนังสือแคตตาล็อกเสื้อผ้า ตัวหนังสือกับด้ายก็จะเป็นสีเดียวกันพอดี ฟังแล้วถึกมาก แต่งานออกมาแล้วก็คุ้ม

เขาเล่าให้ฟังอีกว่าเพราะอยากจะทำงานพิมพ์ให้ได้ดีๆในยุคที่คอมยังไม่ค่อยมี
ต้องเอาพวกงานพิมพ์มาหัดมองว่าสีเหลืองกี่เปอร์เซนต์ กระดาษมาจากบริษัทไหน
หัดวาดฟอนต์ตามรูปร่างเหมือนที่เด็กๆหัดลอกการ์ตูน ให้มันเข้าไปในหัวในร่างกายเหมือนนักกีฬาซ้อมไปแข่ง ทำทุกวันวันละสิบห้ายี่สิบนาที ใครอยากเก่งตามก็ลองทำดูได้ครับ

วันนี้เหมือนได้ฟังเรื่องสำคัญมากๆมา
การออกแบบที่คิดถึงคนดูคนใช้จนเกิดงานแบบนั้นได้นี่น่าคิดมาก ตัวเองยังทำงานติดสวยติดเท่อยู่เลย น่าเสียดายพี่แกพูดฟังยากเหลือเกิน สำเนียงคันไซสุดๆ

Advertisements

วันนี้เพิ่งกลับจากรับปริญญา
สนุกดีกว่าที่คิด เพราะรับกับอาจารย์เลยมีอะไรฮาๆเต็มไปหมด
เด็ดสุดคือavartar 

นอนก่อนพรุ่งนี้ไปต่อวีซ่าอีกหกเดือน

ซื้อซ้ำคู่ที่สองเลยจนได้ ชอบมากยี่ห้อนี้ ราคากำลังดี
ควรจะบันทึกไว้หน่อยเดี๋ยวจะลืมว่าซื้อมาเมื่อไหร่
รอบนี้สีดำเพราะว่าจะเอาไปใส่งานจบการศึกษาอังคารนี้
เยินไวจริงๆ ใส่รองเท้าเดินที่นี่เนี่ย แป๊บๆส้นหายหมด

วันนี้เพิ่งไปเดินดูงานธีสีสทามะทั้งมหาลัยมา จริงๆต้องไปเฝ้างานด้วย แต่ก็ถือว่าเดินไปเดินมาอยู่แถวนั้นไม่เป็นไรมั้ง มีงานแปลกดีและแปลกๆมากมาย เดี๋ยวจะค่อยๆทยอยลงรูปทั้งในนี้และfacebook ok go ด้วย
เอาsampleของจิตรกรรมไปดูก่อน อันนี้ประทับใจมาก

เจอกันใหม่ถ้าอินเตอร์เนตยังใช้ได้ ตอนนี้ก็ยังใช้ของคนบ้านแถวนี้อยู่ ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ หายไปสองสามวันเมื่อวานใช้ได้เฉยเลย

วันนี้ไปดูliveของพี่ตั้มกับคุณลุงhosono
สุดยอด bluesman กีต้าร์ตัวเดียวเท่สุดๆ
ตอนนี้ก็เหลือคุณลุงทาคาฮาชิคนเดียวในYMOที่ยังไม่ได้ดู
พี่ตั้มก็พากษ์การ์ตูนตอนสุขาได้ฮาพุ่งมากๆ ชอบๆ
เจอพี่วิชมาทำอะไรซักอย่างที่โยโกฮาม่า รู้อีกทีก็จะกลับแล้ว
รอบหน้าแกมาอีกคงได้ไปสำรวจนะ

พรุ่งนี้ไปงานเปิดธีสิสชาวillustrationที่ไดกันยาม่าพร้อมgraphic departmentของเด็กตรีที่เอบิสุ
รอรูปอีกตามเคยนะ ยังหาสายอะไรต่างๆไม่เจอเลย รกมาก

ย้ายมาอยู่เมจิโร คราวนี้เดินทางสะดวกสบาย
เลาะเลี้ยวเข้ามาในย่านคนอยู่อาศัย เงียบมากๆ
มีน้องเเมวมาต้อนรับสองตัวตอนขนของ

ลุงที่มาจากบริษัทขนของพูดได้สี่ภาษา เคยทำงานที่ซิวเนชั่นแนลมายี่สิบปี เคยไปเมืองไทยมาประมาณสามร้อยครั้ง ชอบกินทุเรียนและข้าวมันไก่ นั่งคุยกันมาตลอดทาง แต่ที่เหวอสุดคือแกสามารถยกกระเป่าหนังสือและลังหนักๆที่ต้องยกสองคนขึ้นหลังเดินขึ้นชั้นสองได้คนเดียว อยากช่วยหรอกนะ แต่ต้องยกสองคน แกบอกยกคนเดียวง่ายกว่า ยกได้ไงวะ ตอนนี้ยังรื้อออกมาไม่ได้ ห้องคอมแพคมาก ยังต้องย้ายของไปมาเล็กๆอีกสองสามรอบ พอหมดแล้วก็เข้าช่วงจัดงานธีสิสต่อทันที

ส่งของเป็นขยะเผาได้ล้วนๆกลับเมืองไทยไปสามลัง เก้าสิบโล สามหมื่นเยน คุ้มไหมนี่

ตั้งคอมโพสในตู้เสื้อผ้าเพราะโต๊ะเก็บไปแล้ว
อยู่มาสองปีเต็มๆ
บ๊ายบาย


วันก่อนนี้มีพัสดุปริศนาส่งมาจากน้อง somkit จากอังกฤษ
ปรากฏว่าเป็นชุดเหรียญปอนด์ในตำนาน
black pencil D&AD ของปี 2009

อุตส่าห์เก็บจนครบชุดแล้วส่งมาให้ถึงนี่
ขอบคุณมากครับ เอามาพินิจอยู่นานสองนาน มันคิดได้ไงวะ
ก็จะเก็บไว้บูชาเเละระลึกถึงความคิดสร้างสรรค์ของมนุษยชาติต่อไป
(เหมือนพระเครื่องเลย อย่างนี้ต้องเรียกว่าเช่าไหมนะ55)

วันก่อนที่มีแผ่นดินไหวใหญ่ที่ชิลี เขาก็ว่าควรจะระวังภัยสึนามิ
เปิดทีวีมาก็มีข้อมูลเตือนภัยสึนามิซะทุกช่องสามห้าเจ็ดเก้า
ซึ่งเตือนกันอย่างสะใจมาก พี่เล่นเอามาทับบนlayerบนสุดชัดเจน
ทับทุกอย่างในโลก ไม่ว่าจะเป็นรายการตลกอาหารโฆษณาโลโก้หรือโปรดักท์แพ็กช็อตใดๆก็ตาม ไม่ว่าจะมีตัวหนังสืออะไรซ้อนอยู่ ไอ้ข้อมูลนี้ก็จะอ่านออกชัดเจนอยู่ตลอด คือไม่มีอะไรสำคัญกว่าเรื่องนี้เเล้ว อย่าบ่น! เจ๋งดี คุ้นๆว่าเราก็เคยมีเม็ดเขียวเม็ดเเดงอยู่ด้านขวาบนคอยเตือนนะ เอาอย่างเขานี่ก็makesenseกว่าเยอะนะ




หมวดหมู่

คลังเก็บ

Blog Stats

  • 301,148 hits