You are currently browsing the monthly archive for กันยายน 2008.

คิดกันได้เนอะ แนวจริงๆนาย

เกาะญี่ปุ่นยังมีคนอื่นอีกเยอะแยะ

เห็นแววน้องคนนี้ เอามาแปะก่อน
ชื่อมีมงคล อาดาจิ ริกะ 足立梨花

ตอนนี้ได้แต่เล่นโฆษณาสินค้าง่อยๆอย่างยาทากันยุง
เห็นเธอเต้นแล้วแบบว่า หมดกัน เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำ T_T
แบบว่ายังเด็กอยู่ แต่ภายในสามปี ดังแน่นอนฟันธง

cmยาแก้คัน

พอมาตัวนี้เริ่มเข้าที่แล้ว

official blog

ไม่ง้อเฟ้ย!

ใกล้ๆกันก็มีงานของเหล่านักเรียนillustrationมาแสดง
ยูนไปห่อช็อกโกแลตเลยต้องมาช่วยเป็นตัวแทน หนุกดี

ส่วนเมื่อวานอาจารย์ทากุจิชวนนักเรียนโฆษณาโดดเรียนไปกินเนื้อย่าง
เจอมื้อนี้เข้าไป ก็ค้นพบว่านอกจากจวนจีฮุนแล้วเกาหลีก็ยังมีความดีอยู่บ้าง
ที่ผ่านมาเราให้อภัย ทำดีมากเจ้าชาวเกาหลีเอ๋ย
(ร้านนี้จวนจีฮุนก็เคยมากินด้วยนะ)

อาทิตย์ที่แล้วก็เอาขยะไปขายที่tokyo forumมา
เป็นกิจกรรมที่ติดใจ เพราะว่าได้ไปนั่งดูคนหลายแบบดี
ถึงแม้จะขาดทุนไปห้าร้อยเยน(แต่ยูนกำไรอื้อซ่า)


เหล่านี้คือโปสเตอร์ที่เห็นในตึก ช่วงนี้มีงานแสดงของคลาสที่เรียนกับอาจารย์ซาโต้โคอิจิ
ขนกันมาทั้งปีสามปีสี่ปริญญาเอก เลยเดินกดไปเรื่อยจนถึงของจริงที่แปะอยู่ชั้นสาม
อันไหนโปร อันไหนสมัครเล่น เดากันเอง

รายการทีวีที่พึ่งฉายตอนสุดท้ายไปเมื่อกี๊นี้ ชอบมากๆ น่าเสียดายจนต้องเอามาโพส กลัวลืม
conceptคือการเอาดาราไปhomestayทั่วโลก
แล้วก็ไม่ได้ไปแต่ประเทศสบายๆ จะต้องไปกินอยู่แบบนั้นจริงๆ
แค่่เรื่องกินนี่ก็เอามาฉายซ้ำได้หลายอาทิตย์แล้ว มีทั้งแมงมุมยักษ์สุมไฟ เต่าย่างเป็นๆ
ที่มันสุดเป็นน้องดาราหน้าใสที่มาสรรหาของแปลกกินในเมืองไทย
พอดีทำท่าจะป่วยเลยมีคนจับปลิงมาให้บำรุง วิธีจับง่ายมากคือมันจะจับตัวกันอยู่ที่ตัววัว(และไข่วัว)
ก็ไปเลือกดึงออกมาทอดจิ้มน้ำพริกกิน ฮาร์ดคอร์มาก
หรือว่าคนที่ไปที่ๆมันเจริญๆแล้วก็จะต้องเจอปฏิบัติการสุดโหด
อย่างคนที่ไปอังกฤษก็ต้องไปเต้นระบำเปลื้องผ้าแบบfullmontyให้ป้าๆยายๆดู
เคยดูอีกคนไปฝึกหมาลากรถที่ขั้วโลกไหนซักแห่ง
มีคนนึงไปฝึกรินน้ำชาแบบวิทยายุทธที่เจ้าสำนักดูเป็นขันทีเลี้ยงเด็กหนุ่ม
บางประเทศนี่คือคนป่าล้วนๆ แก้ผ้าก็ต้องแก้ตามกันไป
เอาให้เนียน มีเผ่านึงต้อนรับด้วยกันพ่นน้ำลายใส่ตั้งแต่หัวจนถึงเท้า
ยังกะหนังace vantura

แต่โหดๆอย่างนั้นแต่ว่าไม่รู้ยังไงไปๆมาๆตอนจบจะต้องจบด้วยน้ำตา
เพราะว่าจะต้องไปอยู่กับครอบครัวนั้น ก็เลยถูกเลี้ยงกันเป็นลูกไปเลย
ตอนจากกันคงจะคิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เจอกันเเล้วแน่ๆ
แต่ว่าวันนี้รายการเขาพากลับไปเยือนที่ๆเคยจากมา
คนนึงเคยไปเป็นครูชาวเขาให้เด็กประถม สิบปีไอ้เด็กพวกนั้นมีลูกไปแล้ว บางคนก็ตายไป
มีชาวเผ่าอยู่หมู่บ้านนึงเอามันที่เป็นของฝากจากญี่ปุ่นที่เคยกินแล้วชอบมาก
เลยเรียนรู้การปลูก แล้วเอามาให้กินที่ห้องส่ง กินไปซึ้งกันไป
มีบางคนโดนลูกชายของเจ้าบ้านขอแต่งงานซะงั้นก็มี พอกลับไปดูตอนนี้แต่งงานไปซะเเล้ว

เล่ามานี่เหมือนจะfakeแต่ว่าพอได้ดูแล้วทำเอาน้ำตาไหลแทบทุกตอน
producerมันจับจุดบิวต์เก่งมาก
จนถึงวันนี้ 13 ปีกว่าๆพาคนออกไปทำรายการแล้วกว่า 688คน 104ประเทศ
ในyoutubeก็มีอยู่ประมาณนึง
แต่เห็นว่าจะมีdvdออก ถ้ามีในtsutayaน่าจะดี

เจอตอนเมืองไทยพอดี

อันนี้ก็ดีYukoTakeuchi ไปทำใส้กรอกบนเทือกเขาAlps

http://www.ururun.com/

จริงๆเพ่ิงกลับมาจากงานเปิดย่อยๆของพี่วิช ไม่ได้เจอกันมานานมากๆ
แกมาจัดงานที่spaceสร้างใหม่แถวๆโยโกฮาม่า ย่านนี้ชื่อkoganecho
ย่านนี้คิมูระเล่าว่า เดิมที(ตอนนี้ก็ด้วย)ค่อนข้างอันตราย ยากูซ่า
ผู้หญิงขายตัวก็เยอะ ทายซิชาติไหนเยอะสุด หึหึ
ร้านข้างทางส่วนใหญ่ก็จะมีชั้นสองให้เป็นที่บริการอย่างว่ากัน
ชาวเมืองและนักการเมืองท้องถิ่นทนไม่ไหว เลยจัดทำโครงการartกู้ชาติขึ้นมา
ผลักดันใต้ทางรถไฟเขรอะๆเน่าๆ(พี่วิชแกเรียกว่าเรื้อน เห็นภาพดี)ให้กลายเป็นชุมชนทางศิลปะ
โดยให้นักออกแบบสถาปนิกเข้ามาจัดการ (รู้สึกว่าจะร่วมมือกับมหาลัยศิลปะ แสดงว่านี่คืองานนักเรียน)

ไปถึงโดยไม่รู้ประวัติเรื่องราวพวกนี้มาก่อนยังทึ่งเลยเพราะมันดูดีมากๆ
ให้ไปอาศัยอยู่ยังได้เลย มารู้ทีหลังก็ยิ่ง…ฮือฮือ

ใต้ทางด่วน

งานนี้มีเบียร์ไม่อั้น แต่กินไม่เป็น

พ่องานไม่ใช่พ่อแมว

ลืมถ่ายพี่วิช มัวแต่คุยกัน ฮ่าฮ่า

http://www.koganecho.net/

ถึงงานจะน้อยนิด แต่มีผลกับชีวิตเรามากมาย
ตายแล้วกี่ชาติจะคิดงานแบบนี้ได้กันนี่
นับเป็นครูคนหนึ่ง
ขอบคุณมากครับอาจารย์

http://www.uchu-country.com/

มันต้องอย่างนี้สิ web design

http://www.maisonmartinmargiela.com

ไปเก็บภาพ daikanyama เข้าซอยเล็กๆไปซอยนึง
เอะใจกับสาวน้อยยืนพ่นกาวอยู่กับวัสดุใสๆ
ท่าทางคงจะทำงานศิลปะอยู่ ชำเลืองมองทะลุเข้าไปก็เจอเก้าอี้ต้นแบบ
textureแปลกประหลาด พร้อมๆกับที่เห็นตัวหนังสือเล็กๆ
แปะกระจกไว้ว่า Tokujin Yoshioka Design จ๊าก!
แค่คิดจะยกกล้องขึ้นมาถ่าย ชายสามคนก็ออกมาส่งสายตาว่า
“งานยังไม่เสร็จ ถ้ามึงถ่าย ตายแน่ๆ”
ก็เลยชวดไป เสียใจด้วย แต่เดี๋ยวคงเห็นกันเร็วๆนี้

แต่ว่าจำได้แม่นเเล้ว ไปไม่ยาก
ต่อไปใครมาแล้วจะพาไปแอบดูงานใหม่ๆกันอีกได้
(รอบนี้จะเอากล้องตัวเล็กไปแล้ว SLRนี่จะถ่ายอะไรคนแตกตื่นกันทุกที)


ไม่สามารถถ่ายอะไรได้ เอาปากซอยไปดูละกัน


เฮียแกจะมาDirectงานใหม่ที่21_21 แต่ไม่ใช่ตัวนี้หรอกนะ(ล่ะมั้ง)

แน่นอนว่ามันสู้การ์ตูนไม่ได้หรอก
แต่ว่าความรู้สึกหลังดูจบก็คือ
สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด!
สมแล้วที่รอคอย ทำแล้วไม่เสียของ

หลังเครดิตมีตัวอย่างภาคสองให้ดูต่อ
ใครจะมาเป็นมาเฟียไทยกันล่ะนี่
นับถอยหลังสู่วันที่31มกรา2009!
*ดูแล้วจะรู้ว่าคนตั้งชื่อไทยตั้งได้เหมาะสมแล้วครับ ฮ่าฮ่า

หมวดหมู่

คลังเก็บ

Blog Stats

  • 299,437 hits