You are currently browsing the monthly archive for ธันวาคม 2007.

love.jpg

happy new year 2008
โชคดีปีใหม่ครับ
あけましておめでとうございます,今年もよろしくですよ。

สารคดีโอมชินริเคียวและคดีก๊าซซารินจากdiscovery
วิธีเล่าเรื่องลำดับเหตุการณ์และถ่ายทำดีเลยเชียว
ดูแล้วขนพองสยองเกล้าดีแท้
รถไฟทั้งสายhibiya marunouchi chiyoda ก็เป็นสายที่คุ้นเคย
คิดว่าน่าจะเคยขึ้นคันที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ
มี4partตามลำดับ




ไปอ่านมาว่าจริงๆแล้วมีการเตรียมอีโบล่ากับแอนแทร๊กซ์ไว้แล้ว พี่แกไปขนมาจากซาอีร์
และที่ฐานทัพก็มีซารินมากพอสำหรับฆ่าคนประมาณสี่ล้านคน
ก่อนหน้ามีข่าวว่าโอมจะถูกตรวจสอบ ก็เลยทำการก่อการร้ายในครั้งนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
แต่ดันโดนสืบจับได้ ทลายรังแตกซะก่อน ระหว่างที่อาซาฮาร่าจะถูกจับได้ก็มีการโจมตีอีกหลายระลอก
ที่ประหลาดสมเป็นคนญี่ปุ่นคือกลุ่มนี้ก็ยังอยู่ แต่เปลี่ยนชื่อไปเป็น Aleph มีเวบด้วย
ท่ามกลางกระแสต่อต้านอย่างหนัก แทบจะใช้ชีวิตปกติไม่ได้
ใจจริงๆ เป็นบ้านเรานี่เลิกไปทำอย่างอื่นเรียบร้อย แต่นี่ยังรวมตัวกันได้อยู่อีก

คนเรานะไม่มีอะไรให้น่าเชื่อถือเลยแท้ๆก็ยังเชื่อกันไปได้
ดูแล้วก็นึกถึง20th century boys ถ้าสำเร็จก็คงเป็นเหมือนในการ์ตูนล่ะ

オウム真理教のこと怖いけれどいつも興味がある。
どうしてこのことが起こった、どうしてこんな宗教を信じる。
さっぱり分からない。

สวนอุเอโนะนี่ไปกี่ทีๆก็ประทับใจกับโชว์ต่างๆ วันนี้ึนึกว่าจะไม่มีใครมาแล้ว
เพราะเป็นวันธรรมดา แต่ก็ยังเจอสองป้ามาเล่นดนตรีเพราะๆให้ฟัง
ไม่รู้เรียกว่่าอะไร เสียงมันน่ารักดี แล้วแกเล่นแบบถึงใจมาก ชอบ
เสียดายตอนถ่ายวิดีโอ ขาดตอนจบไปนิดนึง
ลองอัพขึ้นyoutubeดูก็ไม่ยากนิ เดี๋ยวหามาลงอีก

อ่านต่อ
Read the rest of this entry »

สองวันมานี้ได้ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวอีกรอบ ตะลุยเมืองโตเกียว
เริ่มจากmori art museumที่ไม่ได้ขึ้นไปมานาน
คราวนี้มีงานRoppongi Crossing 2007: Future Beats in Japanese Contemporary Art

pic_01.jpg

กับ “ULTRAMAN EXHIBITION -OPERATION ROPPONGI SKY-”

main.gif

อ่านต่อ
Read the rest of this entry »

แปลว่าจะได้อยู่เขียนblogที่นี่อีกสองปี และแปลว่าอาจารย์ที่นี่อยากลองของแปลก
ท่าทางแกจะต้องการความหลากหลายทางชีวภาพ (อาจจะเบื่อเกาหลี 555)
ขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือและให้กำลังใจครับ

เกือบไปแล้วๆ เฮ้อ! วู้! เย้! โย่! ก๊า!
ไปฉลองก่อนล่ะ

adachi01.jpg
adachi02.jpg

just bought Grafik magazine,expensive! So I grab all the links down here.
some are good,some are bad,some are clients, some are creators…
see for your self.(tell me if you can find broken link)

Read the rest of this entry »

น้องคนหนึ่งเขียนไว้ในการ์ตูนหน้าพระลาน
มาเจอในเนตตอนที่หาชื่ออาจารย์ชนิศา
จำได้เพราะเป็นเรื่องที่เราชอบมากๆของปีนั้น
อ่านจบแล้วต้องร้อง ฮือฮือ

ขอลงแค่หน้าแรก
ไปอ่านเต็มๆได้ที่ เวบบอร์ดนี้

เฮ้อ หมดซะที
ตอนเช้าข้อสอบเขียนคือจงอธิบายbackgroundและกระบวนการวิจัยของท่านมาสามสี่หน้ากระดาษ
กระดาษแม่งงงงใหญ่มาก กว่าจะจบหน้านึงชักแม่น้ำกันแปดสาย
งานวิจัยนี้จะbring back balance to the society บลาบลา โม้แหลก
เขียนยังกะจะเป็นนีโอthemetrix จบลงไปสองหน้าครึ่ง ก็โอเคล่ะมั๊ง

ตอนบ่ายเจอของจริง ไอ้ที่เอาไปA1ว่าใหญ่เวอร์แล้ว เจอชาวญี่ปุุ่น มันขนA0 กันไปครับ
แล้วขนกันไปแบบเยอะโครตๆ ยกมาทีมองไม่เห็นตัวคนยกเลย
เกาหลีไม่น้อยหน้า หอบเอาสมุดสเก็ตซ์กะอะไรทางบ้านมากองประมาณสามโต๊ะ
งานนี้ที่ห้องตลอดห้าชั่วโมง ไม่มีใครพูดกันเลย มีแต่สายตาชิ่งไปมาแอบดูงานกัน
เหมือนคันจิหน้ากระดานจะเขียนว่า ใครคุยเป็นเอดส์
การสอบจะrandomหมายเลขกันเข้าไปทีละคน ภาคภูมิวันนี้ดวงดีสุดยอด …คนสุดท้าย!
ลุ้นแล้วลุ้นอีก เห็นคนเดินยิ้มกันออกมาเก็บงานแล้วมันบีบหัวใจ เมื่อไหร่จะเสร็จซะทีว้า
แต่พอถึงตัวเองขึ้นมา ไอ้ที่เตรียมๆไปพูดน่ะ ไม่ถามเล้ย แถมด้วยความประหม่า ทำให้พูดจาไม่รู้เรื่องที่สุดในชีวิต ศัพท์อะไรตีกันมั่วไปโม้ด ดีว่ามีท่านอาจารย์แม่พระคนนึงคอยแปลเป็นภาษามนุษย์ให้คนอื่นฟัง
ท่าจะเป็นอานิสงฆ์จากการเป็นศิษย์จานโจ้ แต่ก็ถือว่าภาษายังใช้ไม่ได้อยู่ดี

จะสรุปไว้เป็นข้อคิดเผื่อจะมีใครสอบที่นี่นะครับ (หรืออาจจะได้สอบใหม่ปีหน้า)
1.ตอนสัมภาษณ์ ไม่ต้องกลัวพวกงานเยอะ เพราะว่ามันมีเวลาคนละสิบนาทีเอง
เราคาดว่าพวกที่หอบไปเยอะน่ะพูดไม่ทันหรอก ขนาดเรา เจ็ดแผ่นยังข้ามไปตั้งหลายอัน
พูดๆอยู่ก็จะมีระฆังดัง เหมือนโต้คารมมัธยมศึกษา วันนี้เด็ดมากมีดอกนึง กะลังชะงักเพราะนึกศัพท์ไม่ออกก็มีเสียงลุงสั่งมาว่า อีกสองนาทีนะ สองนาทีอะไรฟะ ยังเหลืออีกตั้งครึ่ง จริงๆเอางานไปซักห้าชิ้นที่ดีสุดในชีวิตน่าจะพอ เพราะแต่ละงานก็จะมีพูดคุยซักถามกันอีก
2.ถ้าต้องเอามาเทียบกันล่ะก็ ขนาดสำคัญว่ะ a1นี่ถือว่าธรรมดามาก เล็กกว่านี้จ๋อยเห็นๆ
เว้นว่างานจะดีจริงๆ ซึ่งจะไปรู้ได้ไงว่างานคนอื่นเป็นยังไง ใหญ่ๆไว้แหละดี
3.ไอ้ที่เตรียมๆคำถามตอนสัมภาษณ์มาเยอะแยะ ศิลปะญี่ปุ่นเป็นยังไง งานดีไซน์ไทยเป็นยังไง สิบนาทีมันไม่ทันถามหรอก เอาแค่อธิบายงานให้ปึ๊กๆ สำคัญสุด คิดแล้วเศร้า ไอ้ที่ตอบได้ดีสุดคือคำถามว่าคุณเป็นอะไรในgoodcitizen logo อ่อ เป็นเป็ดครับ
4.ถึงจะมีของใหญ่ๆโชว์ แต่มีอะไรเล็กๆเล่มๆให้กรรมการแบ่งกันจับเล่นได้ก็ดี งานนี้ความน่าจะเป็นบนเส้นขนานช่วยชีวิตไว้ อาจจะเป็นเพราะกรรมการไม่เคยเห็นfontไทย เลยมีเรื่องคุยกันนิดหน่อย
5.บอร์ดpresent เคยโดนอาจารย์วนิชด่าไปทีนึง คราวนี้ว่าติดเนี๊ยบแล้วนะ ความชื้นในอากาศเลยทำให้กระดาษย่น จะให้ดีติดสเปรย์กาวไปเลยดีกว่า เพราะที่นี่ญี่ปุ่น ย่นนิดนึงก็ทักแล้วอะ คุยกันแบบซีเรียสเลยนะ
เถียงกันถึงความชื้นเมืองไทยกับญี่ปุ่นไปนั่น แน่นอน ภาคภูมิเงียบกริบ ครับครับ

แต่ว่าตอนนี้ก็โล่งมากๆ มันเครียดนะเนี่ย ไม่รู้จะหาเรื่องentอีกรอบทำไม นึกย้อนกลับไปตอนมอหกก็เหนื่อยประมาณนี้เลย ต้องเตรียมอะไรที่ไม่รู้ตั้งหลายอย่าง ที่ต่างไปคือสอบเสร็จก็ไม่กลัวซิ่วแล้ว ปีหน้าสอบใหม่ก็ติดชัวร์ 555
คราวนี้วีซ่าที่เหลืออีกสี่เดือนจะเต็มไปด้วยความหรรษา
ได้ไม่ได้ก็ช่างมันล่ะ ถ้าไม่ได้จะไปเรียนเซมมงถ่ายรูปแล้วกลับไปถ่ายน้องแพนเค้กดีกว่า

พ่อแมวทามะบอกว่า “เป็นมนุษย์นี่มันลำบากจริงๆ”

tamacat.jpg

*update
น้องเกาหลีในห้องที่ไปสอบtextileปริญญาตรี ทำให้รู้ว่าnoteนี้ใช้ไม่ได้กับภาคอื่นปีอื่นมหาลัยอื่นเลย
เพราะตอนน้องคนนี้สอบโดนถามทุกเรื่อง เจอไปคนละ20นาที อาจารย์แปดคนล้อมนักเรียนเป็นวงกลม
โดนครูดุสุดๆถามว่า ‘nande,tamabi?’ (นึกถึงภาพบ.ก.runwayถามประมาณ why here?)
แกเล่าว่าเคยไปสอบอีกที่นึงคุยกันไปคนละ40นาที ไล่ยาวไปหมดจนถึงประวัติศาสตร์ศิลปะ โอ้
เพราะฉนั้นก็เตรียมตัวกันเองนะครับ

present.jpg

ผักชีโรยหน้าสอนหนังสือสังฆราชหวังน้ำบ่อหน้าดินพอกหางหมูเข็นครกขึ้นภูเขากว่าถั่วจะสุกงาก็ไหม้ปั้นน้ำเป็นตัวมะพร้าวห้าวมาขายสวนไม่เห็นน้ำตัดกระบอกไม่เห็นกระรอกโก่งหน้าไม้ย้อมแมวขายรักดีหามจั่วรักชั่วหามเสา

ไปล่ะ เอาให้ขาหักกันไปข้าง

หมวดหมู่

คลังเก็บ

Blog Stats

  • 300,455 hits