You are currently browsing the monthly archive for มีนาคม 2007.

ซีดีออกใหม่อีกแล้ว
suemitsu&the suemith

ภาพลักษณ์เหมือนพวกเด็กhiphopเล่นของ แต่จริงๆเขาเล่นเปียโน
ลองไปยืนฟังแป๊บเดียว ชอบเลย เพลงน่ารัก ฟังสนุก นึกถึงkeaneที่ไม่เศร้า
เห็นปกsingleนึงเป็นภาพการ์ตูน เล่นคู่กับโนดาเมะ
เลยมารู้ทีหลังว่าเป็นคนทำเพลงOPให้อนิเมด้วย ยังไม่เคยดูซักกะตอน

Advertisements

ห้องสมุดใหม่มหาวิทยาลัยทามะ ที่toyo itoออกแบบ สร้างเสร็จแล้ว
แถมยังไม่เคยเห็นสภาพมหาลัยนี้จริงๆเลย วันนี้ก็เลยลองดุ่มๆไปกันดูกับยูนสองคน
ไม่คิดเลยว่ามันจะลำบากยากเย็นเเสนเข็ญขนาดนี้
ออกจากสถานีชินจูกุ ขึ้นสายเคโอออกไป 50นาที หลับไปสองตื่น
เห็นในเวบบอกว่า ต่อรถบัสไปอีกแป๊บเดียวก็ถึง แต่พอลงรถไปก็พบกับความว่างเปล่า


Read the rest of this entry »


เจอในเวบมหาลัยทามะ kashiwa sato ศิษย์เก่าไปlecture
มีทั้งเอางานดีๆมาอธิบายและวิจารณ์งานนักเรียนด้วย
fileทำไว้เพื่อดูในi-pod แต่ของเราเป็นรุ่นสอง จอขาวดำ
ทำให้อยากได้เครื่องใหม่เลย เหอะเหอะ

http://tamabi.tv/lecture/lec_gd_060722.htm

ภาพประกอบล่าสุดที่sorry-sorryประดิษฐ์ให้กับนิตยสารสารคดี คอลัมน์คนสร้างคำ หัวข้อแซนด์วิช กังวลนิดหน่อยเพราะว่ามันลงเต็มหน้า ไม่ค่อยถูกกับภาพประกอบเต็มหน้า ทำทีไรก็ไม่เคยชอบซะที ถนัดทำเป็นรูปเล็กๆ ไล่เรียงไปตามเรื่องมากกว่า คงเป็นเพราะมันต้องอาศัยความสมบูรณ์มากๆของตัวภาพเอง ถ้าเป็นspotเล็กๆ ยังพออาศัยเลย์เอาท์ ตัวหนังสือ มาทำให้สวยงามลงตัวได้ แต่ถ้าลงเต็มหน้านี่ ยากมาก ถ้าไม่มีพลังจริงๆล่ะก็ รูปนี้ก็ไม่ใช่เวอร์ชั่นจริง ของจริงมีอะไรเติมๆไปให้มันดู”เต็ม”กว่านี้อีก แต่พอลงblogมีตัวหนังสือ มีอะไรมาคู่ ลงแค่นี้ก็น่ารักดี

อย่างถ้าเราทำภาพหน้าซ้ายก็อยากจะได้พลังของtypographyหน้าขวามาช่วย แต่ปัญหาคือมันไม่ได้เป็นคอลัมน์หลักใหญ่ที่จะมีlayoutพิเศษๆได้น่ะสิ บางทีเรายังรู้สึกเลยว่าตามหน้านิตยสารนี่ใช้ภาพประกอบเปลืองที่ไปหรือเปล่า อ่านเนื้อหามันก็แค่แนะนำวิธีใช้ชีวิตทั่วไป บางทีเลย์เนื้อหาไปแค่ครึ่งหน้า แต่ภาพประกอบลงเต็มๆไปหน้านึง จริงๆการใช้ภาพประกอบขนาดนั้น(คือมันยากน่ะนะ) น่าจะจัดไว้กับพวกเรื่องใหญ่ๆหนักๆในเล่มมากกว่า แต่อย่างว่าเขาก็ใช้ภาพถ่ายกันอยู่แล้วนิ

คิดแล้วอยากเห็นหนังสือที่เป็นภาพประกอบทั้งเล่ม แบบว่าหน้าข่าวสังคมก็ส่งคนไปวาดเอา หน้าแฟชั่นก็เป็นเพนต์ๆ โฆษณา สัมภาษณ์อะไรทำเป็นภาพประกอบสไตล์ต่างๆให้หมดเลย สมัยก่อนเขายังทำกัน แต่ก็แค่อยากเห็น ล่าสุดเพื่อนกิ๊ฟจากสารกระตุ้นส่งเมล์มาบอกเมื่ออาทิตย์ที่แล้วว่าหนังสือปิดตัวกะทันหัน ช่วยเตือนสติว่า ทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าไปทำแมกกาซีน

วันนี้ tokyo ska paradise orchestra จัดฟรีคอนเสิร์ตที่ใกล้ๆสวนyoyogi
ไปถึงบ่ายสองกว่าๆ คนเป็นพัน แต่ยังหลวมๆเพราะว่าไม่ได้มีวงเปิดอะไร ก็นั่งๆนอนๆกันแถวนั้น
มันจัดใกล้สวน เลยมีพวกแผงลอยมาขายของกิน ได้บรรยากาศดี
พอเวลา14.30 ตรงตามกำหนดการเป๊ะ พวกนี้ก็ออกมา กรี๊ดกันถล่มทลาย
เล่นกันมันดีจริงๆ คนดูก็ไม่เหมือนที่คิดไว้ อินเต็มที่ ท่าทางสนุกจริงๆ
มีพวกที่ดิ้นกันเป็นวงๆ ดูแล้วนึกถึงตอนทีโบนมาเล่นที่มหาลัยยังไงยังงั้น
เล่นไปชั่วโมงกว่าๆ พีคทุกเพลง เครื่องเป่านี่มันเจ๋งดีอะ เล่นมันก็ได้ เล่นให้เพราะก็ได้
แต่ละคนลูกเล่นแพรวพราว แถมยังมีการจัดวางpositionตอนเล่นกันตลอดเวลา
เป็นคอนเสิร์ตที่ประทับใจติดอันดับtop5 ในชีวิต สนุกทั้งคนเล่นคนดู
ยิ่งพวกแฟนๆก็เหมือนจะรู้กัน แต่ละเพลงก็จะมีจังหวะปรบมือให้เข้ากัน
ช่วงเจ๋งที่สุดคือตอนเล่นเพลงsoundtrackลูแปง กับอังกอร์เพลงthemeจากgodfather!!
โอ้ สนุกเป็นบ้า





(รูปที่สอง กลับมาเพิ่งจะรู้ว่าป้ายมันเขียนว่าห้ามถ่ายรูปห้ามอัดเสียงง่ะ)

ขั้นตอนการแปรรูปถ่ายดิจิตอลง่อยๆของท่านให้น่ารักชวนฝัน

1.เปิดรูปของท่านลงในphotoshop cropให้ดีแล้วเลือกเครื่องมือlasso tool(ที่เป็นบ่วงฟรีฟอร์ม)
2.ปรับค่าfeatherความฟุ้งของการ selection อย่าฟุ้งมากเดี๋ยวจะกินภาพไปเยอะ
3.เลือกพื้นที่ที่จะทำให้เบลอ ขอแนะนำว่า มั่วๆไปเหอะ บางทีตรงกลางเบลอ ขอบภาพชัดก็สวยดี
4.เลือกinverseตรงselect จะไม่ทำก็ได้แล้วแต่ชอบ
5.ใช้filter Gaussain Blur นิดๆหน่อยๆ ก็แล้วแต่อีกนั่นแหละ
6.ปรับสีตามใจชอบก็เสร็จ จะให้ดีเอารูปพวกโพลารอยด์หรือโฮลก้ามาเทียบดู

เศร้าใจไม่มีตังล้างฟิล์มต้องใช้วิธีนี้แหละ แต่ว่าก็ออกมาน่าดูดีนะ(หรือเปล่า)
เหมาะกับคนที่ชอบภาพถ่ายแสงแบบญี่ปุ่นๆ ไม่รู้มันถ่ายยังไงสีซ้วยสวย
ที่นี่เป็นที่เดียวที่หนังสือภาพถ่ายสีแบบนี้ เพราะว่าเราเกลียดรูปที่สีเป็นcrossprocessมากๆเลย
ไม่แน่ใจว่าไปถ่ายที่เมืองไทยสภาพแสงจะออกมาปรับได้อย่างนี้หรือเปล่า ยังไม่เคยลอง
แต่ว่าไม่แนะนำให้ถ่ายตอนกลางคืนหรือเอาไปใช้ถ่ายportraitเพราะมันจะเลี่ยนเกินไป
ทั้งหมดนี้ดูหนังสือแล้วคิดเอาเองมั่วๆ ได้ผลยังไง หรือมีใครใช้วิธีอื่นบอกต่อกันได้นะ

เพิ่งเห็นวันนี้ ปกเท่มากๆ
แถมวันพฤหัสจะมีคอนเสิร์ตกลางแจ้งฟรีที่สวนyoyogi อะไรจะดีไปกว่านี้
ต้องได้ไปแน่ๆ (มันเริ่มตั้งแถวต่อคิวกันรึยังหว่า)

ปิดเทอมแล้ววววว
หลังจากนอนอืดๆเก็บพลังมาสองสามวันก็ได้ออกเดินเล่นอีกครั้ง
ถ่ายรูปมาเต็มไปหมด เนื่องจากเกรนมันเยอะนักเลยเบลอใส่ซะเลย
(ใครจะซื้อกล้องfujiตระกูลzถึงตัวกล้องจะสวยแต่ขอบอกว่าเกรนเยอะมากๆ)

เมื่อวานชวนพี่คุ่นไปแถวๆจิมโบโชมา ปรากฏว่ามันปิดซะครึ่งนึง
แต่มีกลิ่นว่าจะเป็นย่านที่เราจะได้ไปอีกบ่อยๆ ชอบจริงๆ

ก่อนจะไปก็เดินร่อนๆแถวๆharajukuแป๊บนึง
บ้านนี้เห็นในหนังสือบ่อยๆ ไม่แน่ใจว่าใครทำ

น่ารักดี

มือถือออกใหม่ของtokujin เห็นมานานพร้อมๆกับinfobarของnaoto
นานไปหน่อยพอเห็นของจริงก็เลยเฉยๆ

แต่พอเข้าไปดูdisplayข้างใน อยากได้เลย มันทำเป็นแท่นบูชาขาวๆ
มีแขนกลขยับโชว์มือถืออยู่สองข้าง บ้าไปแล้ว


รายการทีวีก็มาดักทำรายการแถวนี้ ใครบอกว่าสาวยุ่นขาใหญ่
เขามีทั้งDoctor K และ blackjack

ถึงjimbochoมีแผงอยู่ประปราย นึกว่าจะแน่นๆเหมือนจตุจักร
ปกหนังสือเก่าๆ สวยมึนๆ ถ้าอ่านออกคงจะดี

ถุงpenguin books จากร้านที่พี่คุ่นไปซื้อมาเล่มนึง ร้านนี้ขลังมากด้านล่างเป็นหนังสือเด็ก
ด้านบนขายหนังสือต่างประเทศ เหมือนห้องสมุดผีสิง

ตู้กดถ่านไฟฉาย เพิ่งจะเคยเห็นเหมือนกัน อาจจะมีที่เดียวก็ได้นะ

ส่วนวันนี้หลังจากการโชว์ห่วยคุยงานกันพี่คุ่นก็พามากินที่ร้านนี้ต่อ เมื่อวานมันปิด
ตอนร้านเปิดจะมีวัวมาเดินอยู่หน้าร้าน (ควักเครื่องในไปทำอาหารหมดแล้ว)

ร้านน่ารัก ตกแต่งสไตล์..ไหน ก็ไม่รู้เหมือนกัน คองโกบู้บ้าไปตามเรื่อง
แต่อาหารจะเป็นพวกแถวๆบ้านเรา เวียตนาม ไทย ก๋วยเตี๋ยวอะไรทำนองนี้



สั่งข้าวมันไก่ กระเพราหมู แกงเขียวหวานมากินอย่างมีสไตล์
ราคาโอเค พร้อมของหวานทั้งหมดพันเยน


อิ่มหมีอิ่มหมูอิ่มไก่กันออกมา มาเจอร้านข้าวแกงอาเซียน
คนต่อคิวกันเต็มเลย ท่าทางน่าอร่อย โลโก้ร้านก็ฮาดี


สองวันเดินนิดเดียวแต่รู้สึกเหนื่อยยังกะเดินทั้งวัน
ปกติถ้าว่างๆนี่ออกเดินจนเกือบสี่ทุ่มก็ยังพอไหว
แต่นี่บ่ายสามก็อยากกลับบ้านแล้ว ท่าทางจะแก่แล้วสินะ

2 agencyที่กวนตีนที่สุดในโลก

kesselskramer
งานที่ดังที่สุดคงที่ทำให้dieselละมั๊ง
ไม่คิดว่าเวบจะทำออกมามันขนาดนี้ ออกแบบwebsiteตัวเองโดยการล้อเวบขยะต่างๆ
ในโลกอินเตอร์เนต ตอนแรกเข้าไปงงๆทำไมมันคลิกอะไรไม่ได้หว่า
วิธีดูงานคือเข้าไปตรงแบนเนอร์ข้างล่างเรื่อยๆ แต่ละหน้าก็จะมีงานจริงๆซ่อนอยู่แหละ
ลองเล่นดู สนุกดี ไม่ต้องกลัวหลง คลิกไปเรื่อยยังไงก็อยู่หน้าเดิม
ส่วนวิธีสังเกตงานก็ดูตรงที่โปรดักชั่นเนี๊ยบๆนั่นแหละงานจริง

แถมอีกเจ้าจากอังกฤษ
mother
พาไปทัวร์ในออฟฟิศ ซึ่งเต็มไปด้วยข้อมูลของมันมากมายมหาศาล
ซึ่งไม่มีประโยชน์กับใครเลยแม้แต่น้อย ต้องลองเล่นเองแล้วจะทึ่งในความอุตสาหะ

เหล่าโฆษณาจากน้องซึคุชิจากhana yori dango
ติดโผไปเรียบร้อย

หมวดหมู่

คลังเก็บ

Blog Stats

  • 301,728 hits